360 :: panoramiczna podróż sferyczna w 969 odcinkach

Część ekspozycji upamiętniającej walki o Przełęcz Dukielską w Dolinie Śmierci, przy szosie z Barwinka do Svidnika.

W 1926 roku Kazimierz Sosnowski tak pisał w swoim Przewodniku po Beskidach Zachodnich: "Obecnie [...] wyjdzie na Okrąglicę prawie każdy i nie pożałuje mniejszej czy większej emocji, jaką mu to wyjście okupić przyjdzie. Bezpieczne zwiedzanie beskidzkich szczytów zmienia się tu w małą sztukę taternictwa; dla wprawnych turystów wyjście to jest bagatelą, jednak nie powinien się na nie ważyć ten, kto na widok przepaści doznaje silnych zawrotów głowy. Ostra ta iglica skalna, na której szczycie kilka tylko osób pomieścić się zdoła, tkwi w przestworzu, wąskim tylko grzbiecikiem u dołu z trzonem góry złączona; zewsząd zieje przepaść i bezdeń i wiatr dziką gwiżdże melodję. Gdy niewprawny jeszcze turysta opanuje pierwsze uczucie lęku i potoczy okiem dokoła siebie, zdumieje się i przypomni sobie proste słowa Pola:
Gdy się przed człekiem świat ten rozłoży
I tak wesoło i tak szeroko,
Aż serce skacze, że też Bóg tworzy
I takie góry i w głowie oko!
Widok z Okrąglicy, pełny w każdym kierunku, należy do najpiękniejszych, jakie na ziemi polskiej można podziwiać. Czy w dal, czy w pobliże sięgniemy okiem, wszędzie sycimy je szczerem upojeniem".

W tym miejscu wypływa ze stawu potok Krupa i oddziela się ścieżka do Symbolicznego Cmentarza pod Osterwą.

Tak reklamował Gęsią Szyję Walery Eljasz w III wydaniu swojego przewodnika (1886):

"Dziwnie szczęśliwe jej położenie względem grzbietu Tatr stało się przyczyną jej rozgłosu, bo zdala patrząc na ów niepozorny wierch, trudno przypuścię, by z niego można mieć tak przepyszny na wszystkie strony widok, jaki jest w rzeczywistości.
Gęsia Szyja odszczególnia się rozmaitością obrazów. Dalekie i bliskie widnokręgi, odrębne same dla siebie tworzące całość obrazy, głębokie doliny, niebotyczne szczyty, lesiste stoki gór, nagie turnie, wiosną tchnące polany wobec śnieżnych łanów, wszystko to razem składa się na tak fantastyczny, trudny do opisania krajobraz, iż z biedą przychodzi od niego oczy oderwać.
Komu pogoda sprzyja na Gęsiej Szyi, tego jej widnokręg oczaruje. Patrzałoby się tu całemi godzinami, całemi dniami, na ów cudowny świat górski, gdyby nie żelazna konieczność powrotu do domu. Z prawdziwym żalem opuszcza każdy to miejsce, i z postanowieniem ponownej doń wycieczki".